Vertaald door Roland Fagel

Op de wand van een grot in Ligurië staat een tekening van vier vervlochten beesten uit de tijd van de Cro-Magnon-mens. Gregorio en Leo willen onderzoeken of ook in de graven van de Inca’s zulke tekeningen voorkomen. Maar in Peru worden grafschenners niet op prijs gesteld en de twee worden opgejaagd. Leo verdwijnt in het niets. Gregorio ontsnapt, maar wordt later op het vliegveld van Rome aangehouden met een lading cocaïne.
Hij zit zijn straf uit in een Italiaanse gevangenis, geplaagd door aanvallen van malaria. Wanneer hij een paar dagen verlof krijgt om in zijn geboortedorp naar de begrafenis van zijn moeder te gaan zoekt hij Lori op, zijn oude vriendin. In al die jaren in den vreemde heeft zij hem steeds achtervolgd in zijn koortsaanvallen. ‘Ze gaat met Turken’ wordt er in het dorp gezegd, en ze is dik geworden. Maar Gregorio houdt nog van haar en besluit te vluchten.

‘Nu moet ik echt weg, een uurtje, had die mevrouw gezegd…’ Ze stond op uit het hooi en kleedde zich weer aan in het licht dat door de leisteenplaten naar binnen filterde.
‘Vind je het vervelend om alleen naar beneden te lopen?’
‘Nee, helemaal niet, maar je broer zit toch op je te wachten…’
‘Dat maakt niet uit… Het was Leo die…’
‘Die wat deed?’
‘Ik weet het niet…’ Meer zei hij niet tegen haar. En toen zij op het punt stond om te vertrekken: ‘Wanneer ik terugkom, vanavond, bel ik je.’
Ze boog naar hem toe en kuste hem. ‘Je mag me ook eerder bellen als je wilt.’
Tussen de olijfbomen verloor hij haar uit het oog. En hij hoorde een Turk iets zeggen, waarop de anderen begonnen te lachen.

Marino Magliani (1960) is schrijver en vertaler. Hij is geboren in Ligurië, in een klein plaatsje in de buurt van Imperia. Hij heeft verschillende romans gepubliceerd zoals L'estate dopo Marengo (2003) en Quella notte a Dolcedo (2008). Quattro giorni per non morire kwam uit in 2006 en verschijnt nu als De vlucht van de kolibrie
.
Uit al zijn romans blijkt zijn verbondenheid met Ligurië, met de geuren, de geluiden en de olijfgaarden van zijn geboortestreek. Hij woont al twintig jaar in IJmuiden en loopt vaak langs het strand. Delen van zijn romans spelen zich ook in Nederland af.

Vertaald door Willy Hemelrijk

In de nacht van zondag op maandag wordt een vis uit het aquarium van een restaurant gehaald en op het droge door zijn kop geschoten. Precies een week later wordt weer een dier, ditmaal een kip, doodgeschoten. En de week daarop, weer 's nachts, een hond. Een serial killer van beesten? Het lijkt bizar maar het fascineert Montalbano voldoende om het vakantieplan met Livia op een laag pitje te zetten.
Bij de dode beesten zijn briefjes achtergelaten met een ondoorgrondelijke tekst: Ik blijf me samentrekken. De briefjes blijven spoken in het hoofd van Montalbano. Hij begint te vermoeden dat de executie van beesten wel eens zou kunnen uitlopen op een dramatische slachting van mensen.
Livia is woedend en Montalbano gaat aan de slag.

‘Om eerlijk te zijn, Livia, denk ik echt niet dat het gaat lukken.’
‘Maar mag ik dan weten wat er aan de hand is?’
‘Livia, ik kan echt geen roosters en werktijden van een ambtenaar aanhouden. Er is een hele reeks moorden gepleegd…’
‘Een seriemoordenaar?’ vroeg Livia verbluft.
Montalbano aarzelde. ‘Nou, zo zou je het wel kunnen definiëren, ja.’
‘En wie heeft hij vermoord?’
‘Tja, hij is begonnen met een vis, een harder om precies te zijn.’
‘Wat?!’
‘Ja, een baars, maar dan een zoetwatervis. Toen kwam hij met een kip, en daarna…’
‘Rotzak!’
‘Livia, luister nou… Hallo? Hallo?’

Vertaald door Anthonie Kee
Premio Campiello 1986

We zijn in de 18e eeuw. Wanneer Francesco Sacredo in Venetië terugkeert van een kortstondige verbanning naar Corfu vindt hij de deur van het voorouderlijke paleis gesloten. Hij gaat op onderzoek in het mistige Venetië.
Zijn vader blijkt hun hele vermogen – landerijen, kostbaarheden, schepen – in enkele weken vergokt te hebben. Zijn tegenspeelster, de een-ogige Duitse gravin Matilde von Wallenstein, stelt een laatste spel voor aan Francesco: als hij wint krijgen de Sacredo’s al hun bezittingen terug, als zij wint krijgt ze Francesco.Vader en zoon stemmen verbitterd toe.
Matilde wint - en Francesco slaat op de vlucht. Maar de gravin laat het er niet bij zitten en opent de jacht op Francesco.

Vertaald door Manon Smits

Sicilië, 1926. Het begin van de onwaarschijnlijke liefde tussen don Filippo Taluto, roepnaam Fifì, en Virginia Leveida, dienstmeisje in huize Taluto.
Fifì komt uit een familie van magistraten, hij wordt later zelf ook magistraat. De lustige Virginia is de dochter van Michele Leveida, de Eritrese oppasser van Fifì’s oom, majoor Ottorino, die in Ethiopië heeft gediend.
Fifì en Virginia kunnen niet met elkaar trouwen: het verschil in achtergrond is te groot.
Hun liefde lijkt dat obstakel te overkomen en de storm van de oorlog en andere verwikkelingen te doorstaan. Maar het gewelddadige einde van de geliefden duidt op heftige onvolkomenheden.

Vertaald door Willy Hemelrijk

Tijdens een paasuitstapje met de hele familie verdwijnt de driejarige Laura plotseling spoorloos. Ze wordt een paar uur later teruggevonden. Het meisje kan niet uitleggen wat er gebeurd is.
Commissaris Montalbano zoekt in allerlei richtingen. Heeft een voorbijganger het kind meegenomen? Een familieruzie? De vader van Laura heeft een ernstig conflict met zijn zwager. Er is ook een maffioso nieuwe stijl in de stad die zaken doet zonder lastpakken meteen uit de weg te ruimen.
Dwars door het verhaal wandelt een mooie kinderpsychologe. Montalbano laat zich graag afleiden, maar uiteindelijk lost hij de zaak op.